Najpowszechniej występujące grzybice skóry wywołuje rodzina grzybów zwanych dermatofitami. Organizmy te są odpowiedzialne za tak powszechne schorzenia, jak grzybica strzygąca, tzw. stopa sportowca i łupież rumieniowaty. Grzybica strzygąca roznosi się drogą kontaktową, ale właściwie nie wiadomo, w jaki sposób rozprzestrzeniają się drożdżaki wywołujące stopę sportowca czy łupież rumieniowaty. Niektóre osoby przejawiają szczególne skłonności do infekcji grzybiczych, inne zaś, kontaktując się z tymi samymi szczepami grzybów, nie chorują wcale. Nawet u szczególnie podatnych na grzybice osobników zmiany skórne występują tylko na jednej części ciała, na przykład kobieta chora na tzw. stopę sportowca może mieć zainfekowaną tylko jedną nogę.
Wszystkie z tych infekcji można leczyć dostępnymi bez recepty kremami przeciwgrzybiczymi (mikona-zol lub klotrimazol) oraz kremami i doustnymi lekami przeciwgrzybiczymi przepisanymi przez lekarza (gry-zeofulwina lub ketokonazol). W celu osiągnięcia gwarancji całkowitego usunięcia mikroorganizmów ze skóry leki najczęściej przyjmuje się jeszcze około tygodnia do dziesięciu dni po ustąpieniu objawów. Infekcje powodujące silny stan zapalny są także leczone kremami z hydrokortizonem, który łagodzi podrażnienia. Oto objawy poszczególnych schorzeń oraz sposoby zapobiegania im.

Grzybica strzygąca

Najbardziej charakterystyczne dla tego schorzenia są okrągłe, dobrze odgraniczone ogniska, pokryte w środku niewielkimi łuskami, na obwodzie zaś czerwone, swędzące i piekące grudki, pęcherzyki lub krostki. W dawnych czasach uważano, że owe zmiany skórne wywołują robaki, które zwijają się pod skórą, dzisiaj lekarze wiedzą, że prawdziwą przyczyną jest grzyb, który, jak wszystkie grzyby, najchętniej rozwija się i rośnie na wilgotnym, ciepłym i ciemnym podłożu. U dorosłych występuje najczęściej na klatce piersiowej, plecach, ramionach i udach, czasami na twarzy. U dzieci najczęściej atakuje skórę głowy i wymaga leczenia ogólnego. Jeśli lekarz rozpozna u ciebie grzybicę strzygącą, do wyleczenia wystarczą dostępne bez recepty kremy przeciw-grzybicze.

Stopa sportowca

Schorzenie pochodzenia drożdżakowego (Candida albi-cans) atakujące skórę pod palcami stóp i w szparach mię-dzypalcowych; objawia się czerwonymi, sączącymi nadżerkami otoczonymi białym, zmacerowanym naskórkiem. W cięższej postaci (i najtrudniejszej do wyleczenia) infekcja obejmuje także paznokcie, powodując ich zgrubienie i zażółcenie. Jeśli miałaś już kiedyś tę infekcję, możesz się uchronić przed nawrotami, nosząc higrosko-pijne skarpetki ze stuprocentowej bawełny lub materiałów syntetycznych wchłaniających wilgoć ze skóry. Powinnaś zmieniać skarpetki i buty, gdy są wilgotne, suszyć i wietrzyć buty przynajmniej przez 24 godziny przed ponownym włożeniem. Kilka razy dziennie stosuj przeciwgrzybiczą zasypkę do stóp.

Łupież rumieniowaty

Schorzenie najczęściej występujące u mężczyzn, choć dotyka także kobiety, wywołując swędzącą, piekącą wysypkę w okolicy pachwin. Jeśli zaatakowała cię kiedyś ta choroba, aby uniknąć jej na przyszłość, noś przewiewną, luźną bieliznę z materiałów, które „oddychają" (na przykład z bawełny) oraz zmieniaj ją w chwili, gdy stanie się wilgotna. U kobiet przeszkodą w leczeniu mogą być rajstopy, zatrzymujące przy skórze ciepło i wilgoć; jeśli podejrzewasz, że tak sprawa wygląda w twoim przypadku, zacznij nosić pończochy lub podkolanówki. Pomocne będzie także pudrowanie pachwin zasypką przeciwgrzybiczą, albo nawet zwykłym talkiem, kilka razy dziennie, aby skóra była sucha i chłodna, co może powstrzymać infekcję.

Łupież pstry

Około 5 procent grzybiczych infekcji skóry wywołuje grzyb o nazwie pityrosporum, odmienny od rodziny de-rmatofitów, naturalnie obecny w skórze. Kiedy nadmiernie się rozrasta, wywołuje chorobę zwaną tinea versicolor lub pityriasis versicolor, czyli łupież pstry. Występuje najczęściej na klatce piersiowej, plecach, twarzy, szyi i ramionach, pod postacią białych (różowych lub brunatnych) łuszczących się plam wielkości dziesięcio- lub dwudziestogroszówki. W przeciwieństwie do innych wysypek grzybiczych, plamy nie swędzą ani nie pieką, a ponieważ schorzenie to z punktu widzenia medycyny nie jest groźne, leczy się je zazwyczaj ze względów kosmetycznych. Choroba występuje najczęściej u osób ciemnoskórych albo u białych, u których pojawiają się białe plamy, gdy skóra nabiera lekkiej opalenizny w lecie. Łupież pstry można leczyć tymi samymi środkami przeciwgrzybiczymi, którymi leczy się omówione powyżej inne infekcje grzybicze. Oprócz tego lekarze zalecają stosowanie środków myjących z zawartością dwusiarczku selenu (selsun). Mydła w płynie i szampony z dodatkiem tego związku lekko złuszczają skórę, przyspieszając w ten sposób usuwanie grzyba.